Je hoeft niet te wachten op intrinsieke motivatie van de ander
Toen mijn zoon op de basisschool zat, gingen we naar een ergotherapeute. Ze zei terloops: “Hij heeft een dysgrafisch handschrift, dus denk eraan dat je straks een middelbare school zoekt waar hij mag typen.”
Intrinsiek gemotiveerd
Ik was verbaasd over haar advies en vroeg: “Zullen we eerst kijken of hij beter kan leren schrijven?”
De ergotherapeute gaf aan dat dit alleen kan als hij daar intrinsiek gemotiveerd voor was.
Het hing volgens haar af van de motivatie van mijn zoon. Daar was ik het niet mee eens. Als hij niet goed zou kunnen rekenen, zouden we hem ook niet laten kiezen of hij dat wilde leren.
Externe en geïdentificeerde regulatie
Dus gingen we aan de slag. Intrinsieke motivatie was er niet, natuurlijk. Maar wij vonden het als ouders belangrijk (=externe regulatie).
Langzaam ging hij van “ik doe het omdat het van mama en papa moet” (externe regulatie) naar “ik snap dat het nuttig is” (geïdentificeerde regulatie).
Wanneer is dit voor jou interessant?
Stel:
– je bent behandelaar en je wilt zorgmedewerkers meekrijgen in je behandelplan, of
– je bent ambulant begeleider en probeert een leerkracht te overtuigen een lesmethode anders aan te bieden voor een leerling, of
– je zit in een projectgroep en moet een locatie meekrijgen in jouw project.
Ook dan geldt dat je niet hoeft te wachten op intrinsieke motivatie van de ander. De route is dan niet om het gewoon maar door te zetten (zoals bij mijn zoon). Maar wel geldt dat ‘het moet’ en ‘alleen als jij het zelf ook echt wilt’ polen zijn die een heel eind uit elkaar liggen. Daar ligt een hele wereld tussen waar je invloed op kunt uitoefenen.
Om deze reden heb ik het in trainingen nooit over intrinsieke motivatie. Die term klopt ook niet.
Daarover schreef ik eerder een artikel, dat nu ook op LinkedIn staat: Lees het artikel op LinkedIn (en heel leuk als je wilt volgen of reageren) Lees je het liever op mijn website? Dat kan natuurlijk ook!
Hoe het nu met het handschrift van mijn zoon gaat?!
En nog even over de beslissing die we destijds namen: Ieder kind is anders en iedere context is anders. Er was zowel bij onze zoon als bij ons de mogelijkheid om met hem aan te slag te gaan en te oefenen. Daarom wilden we dit een serieuze kans geven. Ik realiseer me heel goed dat dit niet voor elk kind of elke situatie geldt.
Mijn verhaal gaat over het proces en heeft niet te maken met het resultaat. Maar als je toch nieuwsgierig bent: mijn zoon schrijft prachtig. Gelukkig maar, want hij studeert wiskunde en heeft veel profijt van zijn leesbare handschrift.
